تبلیغات
گلگشت خیال
گزیده ای ار سروده های عابدین رستمی
درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندهای روزانه

صفحات جانبی

نویسندگان

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

شرر

دردفراغ یارمرا سربه سرگرفت

ازآتش درون دل  من خبرگرفت

عمری پی اش دویدم و ماندم براه او

کی آیدم شبی که زلعلش ثمرگرفت

در راه عاشقی چه هراسم زسیل غم

لایق شدش هرآنکه در این ره خطر گرفت

شوق وصال یار به دستم پیاله داد

جامی به یاد آن رخ همچون قمرگرفت

گرمی لحظه های زندگی ام از نگاه اوست

آن فرصتم کجاست که راه دگرگرفت

هستم غلام همت آنکس که زیرچرخ کبود

ازدست یار قدح مستمرگرفت

تاری ز زلف خویش به پایم فکندو رفت

جانم دوباره سوخت به یادش شررگرفت



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
پنجشنبه 27 شهریور 1393-09:07 ق.ظ
نظرات() 

صحبت ساقی

صحبت ساقی کند مدهوش هر فرزانه را                              گوی بگشایید بر رویم در میخانه را

ماخردورزان خردورز خرابات توایم                                 جمع ما افسون کند افسونگردیوانه را

حلقه رندان چه جای صحبت نا محرمان                             پس برون باید نمودن عاقل بیگانه را

عشق داند در پناه روی ساقی ها چه هاست                     کس نمی شاید کند تفسیر این افسانه را

درس میخانه تسلای دل دیوانگان                                 من چرا باید رها سازم خم وخمخانه را

از نظر بازی او داریم ما اندوخته ها                                   همدم خوبان بود او پر کند پیمانه را

ما اسیر نازبازی های روی ساقی ایم                             من نخواهم گفت هرگز ترک بندیخانه را

چرخ گردون را کند حیران اشارتهای او                      عشوه های اوست می گرداند این گردانه را

ساقی وساغر می ومیخانه مست روی او                          از خدا خواهم کند روزی رخ ریحانه را

دوستان آموختند رسم وفای کوی دوست                   بی وفایی چون کنم من رسم صاحب خانه را

گر نیاموزم زلیلی درس فهم معرفت                               ای دریغا ترک باید گفت مکتب خانه را



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
یکشنبه 23 شهریور 1393-12:58 ق.ظ
نظرات() 

حسرت

 

 

 

با عشوه آمد وعشقش نشاند ورفت                           دستی زمهر بر دل تنگم کشاند ورفت

با آتشی که به چشمان خویش داشت                           آذر زدیده گان تر من جهاند ورفت

بودم چو طایری نشسته به شاخ صنوبری                از شاخه سار گلشن خویشم پراند ورفت

همچون غزال دشت مغان بودم از قضا                    تیری پی ام ز ناوک مژگان رهاند ورفت

بودم رفیق آشنای همه پاک طینتان                       ما را عجب به گوشه غربت خزاند ورفت

گفتم کشم به دوش فراقش به چاره ای                    چار چه چاره آه که صبرم نماند ورفت

مرغی بدم رها به گلشن وفارغ زهربلا                  با عشوه اش به سوی کمندم دواند ورفت

عهدم بر این گذشت که صیدش کنم به ناز               مستم به سوی دام نگاهش براند ورفت

آخر نشد نصیب دل من وصال او                      اشک از دو دیده ام زپی خود فشاند ورفت

 

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-08:16 ق.ظ
نظرات() 

مانده

 

 

من چه سازم در دل شب دیده بیدار خود                   چون کنم پنهان ز خاطر چهره دلدار خود

چشم اشک آلود من برکوی او دارد نظر                   دور کی سازم پری چهره از این پندار خود

این طبیب بی مروت با وفا بیگانه است                          نیست او را همتی بر بستر بیمار خود

سینه ام تنگ آمده دردا طبیبا مرهمی                       محرمی خواهم عیان سازم همه اسرار خود

گر نبودی در خیالم آن بت سیمین عذار                         می فکندم آتشی برخرمن افکار خود

شور شیرین مرا افسوس خواهد برد اگر                        نا امیدم سازد او از طلعت دیدار خود

ای دریغا کی بود این رسم عاشق پیشه گی                    یاد او در خاطر ویادم کنار از یار خود

ای نسیم صبحدم از من رسانش این پیام                  نیستم روزی که اوحسرت برد از کارخود

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-08:13 ق.ظ
نظرات() 

دل سوخته

 

 

من کی ام   جامانده   در    ویرانه ای                                    من کی ام   گم کرده   راه خانه ای

من کی ام شمعی که اشک از گونه می ریزد ولی                  در شب تارش نباشد صحبت پروانه ای

من کی ام  آن  کوچه  گرد  بی پناه  سوخته                    که به رویش بسته باشد باب هر میخانه ای

من کی ام آن مرغ بیرون گشته از باغ ارم                             پنجه بر خاک زمین افکنده بهر دانه ای

من کی ام آن عاقل وامانده ی دشت جنون                         که برد حسرت به حال عاشق دیوانه ای

من کی ام مسکین گدای درد پرور که از ازل                 قسمتش حتی نشد یک جرعه از خمخانه ای

من کی ام افتاده ای از بی کسی در گوشه ای                            چشم امیدش بود بر آستان خانه ای

من کی ام آنی که جام عمر  او خورده به سنگ                      که نشد لایق نهد لب بر لب پیمانه ای

من کی ام آن کس که تنها تحفه اش در کوی  دوست                شبنم اشکی که ریزد در ره جانانه ای

من کی ام  کهنه گدای  آشنای  این  سرا                      آن که دیده دوخته بر لطف صاحب خانه ای

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-07:48 ق.ظ
نظرات() 

دلبر

 

 

 

محراب ومسجدم خم ابروی دلبر است                  پرواز لیل من شب گیسوی دلبر است

راز و نیاز وسوز وگداز ونماز من                          میزان وقبله گاه همه سوی دلبر است

جان عزیز عاشق دل سوخته تمام                            بسته به تاری از آن موی دلبر است

این نغمه ها که مرغ چمنزار می زند                    الطاف عشق ومهر و هیاهوی دلبر است

این گردش فلک که به عالم مقدر است            حیران ومست و گمشده ی کوی دلبراست

این عطر وبوی گل که رسیده به مرغزار               یک قاصدی دمیده از آن بوی دلبر است

 

...................................................................................................................

 


 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-07:45 ق.ظ
نظرات() 

یار نازنین

 

 

قلب من آکنده از رویای یار نازنین                     چشم مشتاق رخ زیبای یار نازنین

سروها سرتابه پادرخجلتند ودر هراس                     در تمنای قد رعنای یار نازنین

قامت شمشادی سوداگران معرفت             خم شده در وصل ودر سودای یار نازنین

سینه های سوخته اند طلب افراشته                      منتظر باشد پی ایمای یار نازنین

لاله وسوسن همه در فکرتند وامتنان                   درمقام چهره ی زیبای یار نازنین

عاشقان بی قرار از هجر یار افروخته           گم شوند در پهنه ی صحرای یار نازنین

قصه مجنون ولیلی ها دگر لطفی نداشت           گر بدیدی صورت لیلای یار نازنین

ادعای عشق تو در سینه ها افراشته                   لرزه اندازد به دل افشای یار نازنین

گرد نعل مرکبش چون توتیای چشم ما         دیده ها چون فرش اندر پای یار نازنین

کاش فرصت بود روز امتحان معرفت                   جان ناقابل کنم اهدای یار نازنین

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-07:37 ق.ظ
نظرات() 

همدم

 

 

 

 

مست عشقم مست هشیارم مکن                 خواب او وصل است بیدارم مکن

نقش او بر پرده جان من است                    نقش خود در جان و افکارم مکن

من نشاطم را ز رویش جسته ام                    روی خود بر گیر وغمبارم مکن

جان دلبر همدم جان من است                         غصه ها در جان دلدارم مکن

من رهایی را به جان پرورده ام                            بارهایی خود افسارم مکن

سر عشقش را به کس ننموده ام                       رخنه ها در قلب اسرارم مکن

من خدا را بادل وجان دیده ام                         از خدای خویش بیزارم مکن

من که منصور سرای ساقی ام                          حق ساقی دار وبر دارم مکن

جان من پیوسته با جان گل است                    جان گل بگذار واحضارم مکن

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-07:35 ق.ظ
نظرات() 

نسیم وصل

 

 

 

نفس شماره زدم در فراقت ای ساقی                       عمرم به سر شده با این نفس کشیدن ها

افتادم از رمق زبس که دویدم پی ات نسیم              چیزی نشد نصیب نگاهم از این دویدن ها

چشمان خسته من خون شد از غم دوری                       شکوه که را بنمایم از این ندیدن ها

گفتا رسد مژده وصلش صبور باش صبور              طاقت زبان به ناله گشوده از این رسیدن ها

بدم به خاک مرده من ای نسیم وصل دمی                    تا مژده حیات بگیرم از این دمیدن ها

درد ملامت مهر تو را چگونه کنم                      خسته شده وجود من از این همه شنیدن ها

شهره شدم به شهر به عشقت بیا که تنهایم                      ناله که را برم از این همه رمیدن ها

بلبل صفت به جان خویش خریدم غم فراق                  ایام عمر به سرشد به این خریدن ها

نگذار بشکنم که وجودم فقط به تو سبزاست       گر زنده مانده ام همه باشد به شوق دیدن ها

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-07:28 ق.ظ
نظرات() 

وصال

 

گفتمش خواهم که یار ما شوی گفتا که یار                      می خرد بر نای جانش محنت دیدار را

گفتمش که از شوق رویت محنتت بر جان خرم            گفت گل خواهی تحمل کن جفای خار را

گفتمش خواهم خریدن ناز خارت رابه چشم                     گفت باید بر کشی برخرمن دل نار را

گفتمش از هجر تو سرتابه پا در آتشم                                   گفت باید وانهی گردونه اغیار را

گفتمش بحر وجودم را فقط حاکم تویی                      گفت بر گردن رسن باید نمود این تار را

گفتمش تار غمت بر گردن جان می نهم                        گفت توشه خون دل شدعاشقان زار را

گفتمش جانا چه سازم تا دلت آرم به کف                       گفت آتش در بنه این خرمن افکار را

گفتمش طرفی بگو من مانده ام در کوی عشق                    گفت افشا کی کنددلبر همه اسرار را

گفتمش در کوی تو تا پای جان استاده ام                    گفت  باور چون کنم گفتار طوطی وار را

گفتمش سر درونم مژده وصل توداد                                  گفت باید پاره کردن پرده پندار را

گفتمش صبرم نمانده چون کنم کار دلم                      گفت مرد ره نه ای خود وابنه این کار را

گفتمش دل خونم از هجرت جدایی تا به کی                  گفت باید خون کنی هم دیده بیدار را

گفتمش رحمی کن آخر دیده ام شد جوی خون           گفت خامی پخته شو بر جان بخر آزار را

گفتمش خال لبت آرامشم برباد داد                            گفت خوبان دوست دارندعاشق بیمار را

گفتمش درد ودواء از دوست یکسان می خرم              گفت آخر نوش خواهی کرد وصل یار را

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-07:24 ق.ظ
نظرات() 







  • تعداد صفحات :3
  • 1  
  • 2  
  • 3