تبلیغات
گلگشت خیال - درد سکوت
گزیده ای ار سروده های عابدین رستمی
درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندهای روزانه

صفحات جانبی

نویسندگان

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

 

 

مردی  سکوت  کرد  زمانی  کنار در                            که از آن سکوت فلک زار می گریست

سر  را  نهاده  به  دیوار  بی  کسی                                  از تنگی دلش دل دیوار می گریست

برحلق اوشجا وبه چشمش قذی نشست                همراه اشک خون به دیده او خار می گریست

مسمار اگر چه گل به سینه در دانه اش بزد                    از اشک مرد بود که مسمار می گریست

سرتاسر بلاد  بلا در تغافل  است                              در آن میان اگرچه دیده بیدار می گریست

در  ازدحام  جهل زیاری  خبر نبو د                              اما دلی به یاد مرد شرربار می گریست

آن گریه کن که خود رخ نیلی نشانه داشت           صبر از علی گرفت وخود زغم یار می گریست

فریاد درد او که به گوش فلک رسید                        چشمان شهر درد چقدر خوار می گریست

آهی کشید او چو در خانه اش بسوخت                          عمری ز آه دلش روزگار می گریست

چون روزگار شعله به بال وپری کشید                          آتش زبودنش همه اعصار می گریست

دستان مرد بسته کین بود از قضاء                               یاران خموش ودیده اغیار می گریست

سکان عرش بود و دریغ از نفس فتاد                    عرش از فتادنش به دیده غمبار می گریست

مرد سکوت بازوی خیبر شکن چه شد                             شمشیر در نیام عزادار می گریست

صبر از حرارت جگرش ناله می زدو                          از سوز ناله اش در ودیوار می گریست