تبلیغات
گلگشت خیال - دل سوخته
گزیده ای ار سروده های عابدین رستمی
درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندهای روزانه

صفحات جانبی

نویسندگان

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

دل سوخته

 

 

من کی ام   جامانده   در    ویرانه ای                                    من کی ام   گم کرده   راه خانه ای

من کی ام شمعی که اشک از گونه می ریزد ولی                  در شب تارش نباشد صحبت پروانه ای

من کی ام  آن  کوچه  گرد  بی پناه  سوخته                    که به رویش بسته باشد باب هر میخانه ای

من کی ام آن مرغ بیرون گشته از باغ ارم                             پنجه بر خاک زمین افکنده بهر دانه ای

من کی ام آن عاقل وامانده ی دشت جنون                         که برد حسرت به حال عاشق دیوانه ای

من کی ام مسکین گدای درد پرور که از ازل                 قسمتش حتی نشد یک جرعه از خمخانه ای

من کی ام افتاده ای از بی کسی در گوشه ای                            چشم امیدش بود بر آستان خانه ای

من کی ام آنی که جام عمر  او خورده به سنگ                      که نشد لایق نهد لب بر لب پیمانه ای

من کی ام آن کس که تنها تحفه اش در کوی  دوست                شبنم اشکی که ریزد در ره جانانه ای

من کی ام  کهنه گدای  آشنای  این  سرا                      آن که دیده دوخته بر لطف صاحب خانه ای

 



نوشته شده توسط :عابدین رستمی
شنبه 22 شهریور 1393-06:48 ق.ظ
نظرات() 

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر